Onnozel

Ik heb de indruk dat de sportverslaggevers er de laatste jaren niet beter op zijn geworden. En ze stelden om te beginnen al niet veel voor. Een voormalig hoofdredacteur van Het Parool, wiens naam me even ontschoten is, zei een halve eeuw geleden al dat 'journalisten mensen zijn die niets weten en niets kunnen'. "Mensen die zelfs dat niet kunnen, worden sportjournalist", voegde hij daaraan toe, of woorden van gelijke strekking. (Tegenwoordig weten sommige van die onbenullen het zelfs tot hoofdredacteur te schoppen, zoals bij mijn voormalige werkgever, het Eindhovens Dagblad, wat genoeg zegt over de staat van de Nederlandse pers.)
Ik volg de Nederlandse media niet tijdens dit WK. Het is een pak van mijn hart dat ik niet voortdurend hoef aan te horen hoe de vaderlandse voetbalverslaggevers op de televisie onze taal achteloos verkrachten (door bijvoorbeeld naar 'de ploeg' te verwijzen als 'het' - is er werkelijk niemand in Hilversum die deze klunzen duidelijk kan maken wat een ongelooflijke taalblunder dat is?)
Maar wat oppervlakkige quasi-expertise betreft doen de journalisten van de Franse, Zuidafrikaanse en Kameroenese tv-zenders met wie ik hier wordt geconfronteerd, of die van de BBC WK-website die ik af en toe bezoek, nauwelijks onder voor hun collega's van Studio Sport et al.
Neem de manier waarop Duitsland tot favoriet werd gebombardeerd omdat het vier doelpunten wist te maken tegen een stel naïeve en bijzonder zwak verdedigende Australiërs. De tweede wedstrijd van onze oosterburen, tegen Servië, legde hun tekortkomingen pijnlijk duidelijk bloot. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat de Mannschaft niet ver kan komen - Duitsers heben er een handje van zich uit louter koppigheid tot in de finale van grote toernooien te werken.
Na de 4-1 winst van Argentinië tegen het evenmin al te sterke Zuid-Korea vraagt de 'expert' van de BBC zich af of 'Argentinië het nieuwe Brazilië is'. Dat is al even naïef als het spel van Australië tegen Duitsland.
De feitelijke waarheid is dat sport in het algemeen en voetbal in het bijzonder zo'n onvoorspelbare bezigheid is dat journalistieke 'expertise' een contradictio in terminis is. Terwijl ik dit schrijf proberen elf Engelse 'sterren' zich langs een niet bijzonder indrukwekkend Algerijns elftal te worstelen. De Engelse pers, die voor dit toernooi niet ophield te melden dat 'Engeland een betere kans heeft dan ooit sinds 1966 om wereldkampioen te worden' zal andermaal bedrogen uitkomen. Maar voor de 'journalisten' maakt dat niets uit, want ze zullen de schuld zoals altijd meedogenloos bij de trainer en sommige spelers leggen, in plaats van de hand in eigen boezem te steken voor het wekken van verwachtingen die een op zijn best middelmatige selectie nooit kon waarmaken. Het zou een echte journalist bijna in tranen doen uitbarsten...