Het gelijk van Milla

Er moest in 1990 een presidentieel decreet van staatshoofd Paul Biya aan te pas komen om de 38-jarige Roger Milla opgenomen te krijgen in het team dat Kameroen ging vertegenwoordigen op het WK voetbal in Italië. Hoewel officiële overheidsbemoeienis met voetbalzaken doorgaans ongunstig uitpakt, bleek de Kameroenese president het in dit geval goed gezien te hebben. De veteraan, die buiten Afrika geen enkele bekendheid genoot, inspireerde het elftal tot ongekende prestaties. Kameroen haalde op een haar na zelfs de halve finale - Engeland had twee schwalbes van Gary Lineker nodig om de Ontembare Leeuwen uit te schakelen in een sensationele kwartfinale.
De reputatie die Kameroen aan dat toernooi heeft overgehouden, heeft het steevast betrekkelijk hoog op de FIFA-ranglijst figurerende team sindsdien nooit meer kunnen waarmaken. Sterker nog: het land heeft sinds het toernooi van 1990 maar één wedstrijd meer weten te winnen op de eindronden van het WK - een magere 1-0 tegen Saoedi-Arabië in 2002. Een wedstrijd die zo weinig indruk heeft gemaakt dat zelfs hier iedereen hem vergeten was.
Maar dit jaar zou alles anders lopen, daarvan was de hele natie overtuigd. De Leeuwen hadden immers in de duurbetaalde Samuel Eto'o een van de beste aanvalsleiders ter wereld in hun gelederen en in Paul Le Guen voor het eerst een trainer met enige reputatie, die het aanvankelijk zwalkende elftal met vijf zeges op rij door de kwalificatie had geholpen.
De enige die niet overtuigd was, was Roger Milla. De voormalige vedette liet voor aanvang van het toernooi geen spaan heel van het spel van aanvoerder Samuel Eto'o. De Interster had Kameroen nooit naar een hoger niveau weten te tillen, vond de huidige 'reizende ambassadeur' van de natie.
De reacties op de uitbarsting van Milla hier in Kameroen waren aanvankelijk gemengd. Zelfs de mensen die vonden dat hij gelijk had, vonden het moment, zo vlak voor het WK, nogal ongelukkig gekozen.
Inmiddels heeft Kameroen twee wedstrijden gespeeld en verloren en is het het eerste team dat officieel is uitgeschakeld voor de tweede ronde. Dat is hier hard aangekomen, hoewel de reactie van veel fans inmiddels de gedachten van Milla lijkt te weerspiegelen. 'Hadden we het niet gedacht?', was gisteren de algemene respons. Daar wordt half schertsend aan toegevoegd dat Le Guen zich maar beter niet meer in Kameroen kan laten zien.
Le Guen zelf liet onmiddellijk na de wedstrijd tegen Denemarken weten dat hij er niet over peinst de handdoek in de ring te werpen. Hij heeft nergens spijt van, zei hij, en hij zal dan ook geen ontslag nemen.
Wat natuurlijk niet wil zeggen dat hij na aanstaande donderdag, als Kameroen voor spek en bonen tegen Nederland speelt, bondscoach zal blijven. Als de bond hem niet ontslaat, zal Paul Biya wel weer een presidentieel decreet doen uitgaan...