Nepkampioenen

Ik heb niets tegen Italianen in het algemeen. Dat vermoed ik althans, ik ken er eigenlijk geen. Maar al zolang als ik mij herinner heb ik iets tegen Italiaanse 'sporters'. Deze antipathie berust geheel en al op de Italiaanse opvatting van sport: niet 'de beste' hoort te winnen, maar 'de Italiaan' - koste wat kost en bij voorkeur met onsportieve middelen, heb ik het idee.
Ik herinner mij een atletiek-WK dat plaatsvond in Rome, waar een Italiaanse verspringer kans maakte op een medaille. De atleet in kwestie was op de dag van de wedstrijd hopeloos uit vorm, maar geen nood - Italiaanse officials voegden zonder blikken of blozen een kleine halve meter toe aan zijn sprong zodat hij alsnog met een medaille naar huis mocht. Een medaille die hij in dit geval later moest inleveren nadat het Italiaanse bedrog met behulp van televisiebeelden was aangetoond.
Ik herinner mij een bokswedstrijd om de Europese titel in Italië, waar bij een Brit het moest opnemen tegen de Italiaanse titelhouder. De Britse bokser sloeg zijn tegenstander knock out, maar Italiaanse officials tekenden protest aan en eisten een onbeslist, wat betekend zou hebben dat de Italiaan zijn titel behield. De commotie en intimidatie van de jury duurde een half uur. Uiteindelijk maakte de scheidsrechter er een einde aan door de Brit tot winnaar uit te roepen.
Ik herinner mij busladingen Italiaanse wielrenners van wie niemand ooit had gehoord die in de jaren negentig plotseling de ene wedstrijd na de andere wonnen - naar later bleek omdat zij de eersten waren die de dopingkwaliteiten van het medicijn EPO ontdekten.
Ik herinner mij het schandalige getreiter en geprovoceer van de Italiaanse voetbalboef Materazzi in de WK-finale van 2006 ten opzichte van Zinedine Zidane - een speler van een zoveel hoger niveau dan het Italiaanse het schop-/scheldkanon dat die het niet eens waard was zijn schoenen te poetsen.
De eerste Italiaanse wereldtitel in 1934 was vóór mijn tijd, maar naar wat ik erover gelezen heb, was die titel eveneens te danken aan corruptie (omgekochte scheidsrechters), intimidatie en regelrecht geweld (bekwame tegenstanders die door de Italiaanse bandieten meedogenloos uit de wedstrijd werden geschopt.)
Dat alles heeft ertoe geleid dat jaren waarin Italië zich 'wereldkampioen' mag noemen voor mij altijd kampioenenloze jaren zijn geweest. Ik weiger Italiaanse wereldkampioenen te erkennen. Daar zal geen Italiaan van wakker liggen, maar voor mij is het een gewetenskwestie.
Ik ben dan ook bijzonder blij dat Italië er op dit WK helemaal niets van terecht heeft gebracht. Eindelijk een prestatie die de Italiaanse reputatie waardig was! Ik kan daaraan toevoegen dat de uitschakeling van Italië in wat waarschijnlijk de zwakste groep van het hele toernooi was, voor mij geen verrassing betekende. Italiaanse sporters hebben naast hun andere onmiskenbaar slechte eigenschappen ook de neiging 'zwakkere' tegenstanders schromelijk te onderschatten.
Maar genoeg over deze boevenbende. Nederland won gisteren in een wedstrijd om des keizers baard met 2-1 van Kameroen. Ik verneem dat president Biya de hele selectie ontboden heeft voordat de spelers naar hun duurbetaalde banen in Europa mogen terugkeren. Coach Paul le Guen zou om 'garanties' hebben gevraagd dat zijn persoonlijke veiligheid niet op het spel staat en heeft blijkbaar inmiddels het bijltje erbij neergegooid. De spelers zou zijn gevraagd de 60 miljoen frank (meer dan 90.000 euro) terug te betalen die zij als bonus voor het spelen van de eindronde hebben ontvangen.
Mogelijk zijn dat slechts geruchten, maar ze geven de sfeer in het land uitstekend weer. Men schaamt zich voor het zwakke optreden van de 'Ontembare Leeuwen', die hun naam op een WK andermaal niet hebben waargemaakt.
Intussen hoef ik mij over represailles in elk geval geen zorgen te maken. Geen Kameroenees kan de uitschakeling van het nationale elftal aan de spelers en supporters van Oranje wijten...