Het eerste WK waarvan ik me bewust was, was dat van 1966. Twee dingen herinner ik me vooral van dat toernooi: hoe teleurgesteld ik was toen Duitsland van Engeland verloor in de finale, en hoe sympathiek ik het Noordkoreaanse elftal vond.
Dat ik als 12-jarige wilde dat Duitsland de finale won, kwam doordat we bij ons thuis elke zaterdagavond naar Die Sportschau keken, waar de Bundesligawedstrijden in ouderwets zwart-wit werden uitgezonden. Ik kende alle Duitse spelers bij naam en voornaam, Nederland deed (zoals destijds te doen gebruikelijk was) niet mee, en de Engelse spelers zeiden mij niets, behalve het tandeloze middenveldbijtertje Nobby Stiles, en die was eerder berucht dan beroemd.
De Noordkoreanen waren intussen de verrassing van het toernooi. Ze werkten als mieren, renden zich de longen uit het lijf en versloegen tot mijn grote genoegen de Italianen, tegen wie ik blijkbaar toen al een instinctieve afkeer koesterde, met 1-0.
Als ik me goed herinner speelde Noord-Korea zijn kwartfinale tegen Portugal tegelijk met een van de andere wedstrijden in de laatste acht. Ik weet nog goed hoe de verslaggever (Koen Verhoef misschien, of Herman Kuiphof) ons met stijgende verbijstering op de hoogte hield van het scoreverloop in de wedstrijd van de Noordkoreanen tegen de tot dan briljant spelende Portugezen, tussen zijn verslag door van de andere wedstrijd, die live werd uitgeonden door wat toen nog de NTS heette. De kleine Aziaten stonden bij rust met 3-0 voor! Het was slechts te danken aan het prachtige spel van Eusebio, de 'zwarte parel', zoals hij werd genoemd, dat Noord-Korea uiteindelijk met 5-3 tenonder ging.
Gisteravond leek het of de tijd had stilgestaan, alleen waren de beelden nu in kleur, met slow-motion actie zoals we die we in 1966 pas na afloop van het toernooi in de bioscoop te zien kregen, en was het commentaar hier in Kameroen in het Frans. Het machtige Brazilië wist maar niet wat aan te vangen met de nijvere en door coach Kim Jong-Hun briljant georganiseerde Noordkoreanen. Op de 0-0 bij rust viel helemaal niets af te dingen. Dat Brazilië uiteindelijk toch wist te winnen, had het uitsluitend te danken aan een flits van ouderwetse Braziliaanse brille van Maicon, die de Koreaanse doelman uit een onmogelijke hoek wist te verschalken. Daarna zag je de teleurstelling en vermoeidheid in de Koreaanse lijven kruipen, met de onvermijdelijke 2-0 tot gevolg, maar uiteindelijk wisten ze zich te herpakken. De tegentreffer van Ji Yun-nam vlak voor tijd was meer dan verdiend.
De Noordkoreanen speelden intussen opvallend sportief. In de tweede helft maakten ze een paar overtredingen, maar die leken meer te maken hebben met vermoeidheid, waardoor de timing van hun tackles af en toe te wensen overliet, dan met boos opzet. Het leek wel alsof de spelers geloofden dat het maken van overtredingen daadwerkelijk verboden is, wat wellicht te maken heeft met het meedogenloze regime van hun vaderland, waar alles verboden is, behalve wat verplicht is. Op het voetbalveld maakte deze gezagsgetrouwe houding echter een verfrissende indruk...
Intussen was mij duidelijk geworden dat sympathie voor de underdog geen typisch Kameroenese eigenschap is. Terwijl ik vol bewondering zat te genieten van het enthousiaste en goed georganiseerde spel van de Noordkoreanen, zaten de voetbalkenners in mijn gastgezin zich slechts op te vreten over het zwakke spel van hun favoriete Brazilianen. Coach Dunga had Ronaldinho moeten selecteren, Kaka bakte er niets van, en het hele elftal moest zich schamen. Het afgrijzen bij een slecht resultaat over het zwakke spel van de eigen favorieten overschaduwt te allen tijde de bewondering voor het sterke presteren van de tegenstander. Maar misschien is dat wel een algemene eigenschap van fanatieke supporters overal ter wereld, en ben ik gewoon niet bezeten genoeg van 'het spelletje'.
De volgende wedstrijd van de Noord-Koreanen is tegen Portugal, het land dat hen in 1966 uitschakelde. Ik ben benieuwd of revanchegevoelens de Aziatische elf boven zichzelf kunnen doen uitstijgen. Als dat het geval is, zouden de arrogante Portugezen wel eens van een koude kermis kunnen thuiskomen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten