dinsdag 13 juli 2010

Rensenbrinkmoment

Arjen Robben heeft nu ook zijn Rensenbrinkmoment. Vrij voor de Spaanse keeper Casillas had hij diverse opties: de bal stiften, de doelman omspelen of proberen recht tussen de benen van de keeper door te schieten. Helaas koos hij voor de laatste, wat natuurlijk gedoemd was te mislukken. Zoals Rob Rensenbrink in de laatste minuut van de finale van 1978 op de paal schoot, zo miste Robben de kans om Oranje wereldkampioen te maken. Rensenbrink had het excuus dat hij een uiterste inspanning moest doen om de bal te bereiken - het was een klein wonder dat hem dat überhaupt lukte.
Het enige excuus voor Robben was dat hij klaarblijkelijk net zo gespannen was als de rest van het Nederlands elftal, waardoor Oranje nooit echt in te wedstrijd kwam. En waarom Nigel de Jong geen rode kaart kreeg voor schandalige karatetrap tegen de borst van de arme Xabi Alonso was mij en mijn medekijkers een compleet raadsel.
De Nederlandse spelers liepen in hun ijver om het beter te doen dan hun illustere voorgangers van 1974 en 1978 zichzelf geheel voorbij.
Gelukkig werd ik hier in Kameroen niet al te veel uitgelachen. Vrijwel iedereen sprak zijn medeleven uit, waarop ik alleen maar kon zeggen dat het beste elftal had gewonnen. Dat gezegd zijnde, de Spanjaarden bakten er ook niet veel van. Ze wonnen hun wereldtitel zoals PSV zijn Europa Cup won: met het uiterste minimum aan doelpunten. Ik geloof niet dat ooit een land wereldkampioen is geworden met maar acht goals op zijn conto.
Intussen discussieert men hier nog volop over de trieste afgang van Kameroens Ontembare Leeuwen. Minister van Sport Michel Zoah had eerder al laten weten dat er een onderzoek komt naar het slechte presteren van Eto'o en co, en met name naar de onenigheid binnen de ploeg, waarbij de ene kliek zich klaarblijkelijk tegen de andere richtte met alle mogelijke middelen - hekserij niet uitgesloten: "Als ze magie willen gebruiken, moeten ze dat doen tegen de tegenstander, niet tegen elkaar." De minister heeft bevestigd dat hij de spelers zal vragen hun premie terug te storten. Er wordt ook volop geroddeld over Eto'o, van wie wordt gezegd dat hij de mensen in het dorp waar hij vandaan komt compleet in de kou laat staan - een onvergeeflijke zonde in dit land, waar men geacht wordt op te komen voor familieleden, in welke graad dan ook. (Zo wordt hier in Obala momenteel een nieuwe weg aangelegd, naar verluidt omdat het dorp van presidentsvrouwe Chantal Biya een eind verderop ligt en haar dorpsgenoten vonden dat het tijd werd dat zij iets voor hen deed.)
(P.S. Mijn excuses aan het handjevol volgers van mijn blog dat zij het enkele dagen hebben moeten missen. De internetverbinding in Obala heeft het begeven.)

maandag 5 juli 2010

De Mannschaft

De voormalige Ontembare Leeuw Patrick Mboma zei hier eergisteren op de tv na afloop van de wedstrijd tussen Duitsland en Argentinië dat hij niet verbaasd was dat de Argentijnen waren ingemaakt: "Een ploeg zonder trainer kan niet ver komen op een WK."
Blijkbaar was hij al even weinig onder de indruk van de trainerskwaliteit van het Argentijnse miniatuurtje als ikzelf. Voor mij was het geen verrassing dat de Zuidamerikanen van Duitsland verloren. Maar ik had niet verwacht dat de Mannschaft het non-team van Maradona zo indrukwekkend zou inpakken. De Zuidafrikaanse marabous die een finale Nederland-Duitsland voorspelden hebben inmiddels al voor 50% gelijk...

zaterdag 3 juli 2010

Verrassing

Ik kon me maar moeilijk voorstellen dat Oranje, dat tot dusverre niet echt had weten te overtuigen, zou winnen van de Brazilianen, die steeds beter op elkaar ingespeeld leken te raken.
Jonge vriend Razi, een overtuigd supporter van de Seleçao, gaf de mannen van Van Marwijk evenmin een kans, al hield hij niet op de Braziliaanse coach Dunga te bekritiseren voor diens beslissing Ronaldinho niet te selecteren. De eerste helft leek het erop dat de Brazilianen over het Nederlands elftal heen zouden walsen. Toen Robinho al na tien minuten de 1-0 binnenschoot na een gigantische verdedigingsblunder van Heitinga en Ooijer, had ik er al helemaal een hard hoofd in. Als het bij rust 3-0 had gestaan, zou Oranje niets te klagen hebben gehad.
Na de ongelooflijke ommekeer in de tweede helft, waarin de Brazilianen compleet het hoofd verloren op een manier die deed denken aan het elftal dat in 1974 door Cruijff en co werd gedeklasseerd, was de vreugde hier in huis algemeen - behalve bij Razi, die een half uur lang niet aanspreekbaar was. Daarna gingen we naar het centrum om de zege te vieren - mijn oranjeshirt gaf aanleiding tot de nodige felicitaties van Kameroenezen die al even verrast leken als ikzelf.
We moeten afwachten hoe de halve finale gaat uitpakken - tegen het Uruguay van Suarez, die gisteren dankzij een rode kaart uitgroeide tot de held van de natie. Het was evengoed jammer dat Ghana strandde op vijf centimeter van de halve finale.
Ik had misschien minder verrast moeten zijn. De Kameroenese televisie toonde gisteren beelden van een groep Zuidafrikaanse marabous (toverdokters) die na een geheimzinnig ritueel hun voorspelling voor de finale gaven: Nederland-Duitsland. Ze hebben terwijl ik dit schrijf al voor 25% gelijk...
Over toverdokters gesproken: de Kameroenese minister van Sport gaf gisteren tekst en uitleg over de gebleken tembaarheid van de Leeuwen. Volgens hem was er sprake van versplintering binnen de selectie, waarbij 'armere' spelers vol 'jalousie et haine' (afgunst en haat) zaten ten opzichte van de rijkere spelers, zoals aanvoerder Eto'o. Volgens de minister hadden verschillende spelers zelfs 'sorciers' ingehuurd om hun collega's te beheksen. De nieuwe trainer van Kameroen zal zijn handen eraan vol hebben.

dinsdag 29 juni 2010

Doellijntechnologie

Nu een van de belangrijkste voetbalbonden binnen de FIFA en binnen de IFAB, het voetbalorgaan dat officieel belast is met het toezicht op de spelregels, op dit WK is getroffen door een schandelijke arbitrale dwaling, lijkt bovenboef Blatter zijn mening over technologische assistentie voor scheidsrechters schielijk te herzien. Nadat de instanties eerder dit jaar lieten weten dat 'de discussie gesloten' was, zei het FIFA-baasje gisteren dat het debat over 'doellijntechnologie' in juli zou worden heropend. De voormalige voorzitter van de Engelse FA, Brian Barwick, zei gisteren dat de IFAB, die bestaat uit vertegenwoordigers van de vier oudste, Britse voetbalbonden, en de FIFA, twee technologieën heeft getest: een die werkt met camera's, zoals op het tennistoernooi van Wimbledon, en een met een chip in de bal die een signaal naar de scheidsrechter stuurt als de bal de doellijn passeert. Volgens hem werken beide methodes zo snel dat ze het spel niet of nauwelijks ophouden - het voornaamste argument van Blatter en co tegen technologische steun voor de arbiters: "Het werkt met 100 procent betrouwbaarheid."
Ik vraag me af of de Zwitserse opperbobo zijn mening net zo gemakkelijk zou hebben herzien als, pakweg, Denemarken het slachtoffer zou zijn geweest in plaats van Engeland. Blatter waarschuwde in één moeite door de Franse president Sarzkozy dat hij en zijn regering zich niet mogen bemoeien met de kolderieke affaire rond het Franse voetbalteam. Doen ze dat toch, dan zal de FIFA de Franse bond schorsen, aldus het Zwitserse potentaatje.
Intussen werd gisteren duidelijk dat Nederland het in de kwartfinale gaat opnemen tegen Brazilië. Hoewel de Seleçao van coach Dunga echte sterren ontbeert, maken de Brazilianen wel de indruk te groeien in het toernooi. Dat belooft niet veel goeds voor Oranje, dat tot nu toe vooral degelijk heeft gespeeld. Ik hoop dat de mannen van Van Marwijk zich door de favorietenrol van hun tegenstander laten inspireren tot een grootste wedstrijd. Als ze verliezen, zal het van de vermoedelijke toekomstige wereldkampioen zijn, al zal dat ongetwijfeld een schrale troost zijn.
Mochten ze onverhoopt winnen, dan behoort een finale Nederland-Duitsland tot de mogelijkheden. Dat zou wat zijn...

maandag 28 juni 2010

Video

Twee wedstrijden gisteren die, mogelijk beslissend, werden beïnvloed door afgrijselijke arbitrale dwalingen. Eerst het schot van Lampard in de wedstrijd tegen Duitsland waarbij de bal voor iedereen zichtbaar, behalve voor scheids- en grensrechter, de lijn passeerde, en vervolgens het doelpunt waarmee Argentinië tegen de tot dat moment betere Mexicanen de score opende, waarbij Tevez meer dan een meter buitenspel stond.
Als het belang van video-assistentie voor de arbiters ooit is aangetoond, is het nu wel. De boef Blatter zal echter ongetwijfeld blijven volhouden dat scheidsrechterlijke vergissingen 'onderdeel van het spel' zijn. Dit standpunt begint intussen zo ridicuul te worden dat je haast verborgen motieven zou beginnen te vermoeden achter het halsstarrige dogmatisme van de voetbalpaus en zijn medefossielen. Ik vraag me af wanneer nationale bonden zullen beginnen zich van de FIFA af te scheiden als de bejaarde Zwitserse voetbalcurie haar opvattingen niet wijzigt.

zondag 27 juni 2010

De geest van 1966


"Eindelijk gerechtigheid", zullen ze in Duitsland uitroepen.
Een scheidsrechter die een doelpunt niet erkent, terwijl de bal toch voor iedereen zichtbaar duidelijk de doellijn gepasseerd was - het riep onmiskenbaar de geest op van de finale van 1966, toen precies het omgekeerde gebeurde. Destijds trokken de Duitsers aan het kortste eind, ditmaal waren het de Engelsen. De Duitse televisie heeft de in 1966 ten onrechte goedgekeurde Engelse goal sindsdien tientallen, zo niet honderden keren herhaald - alsof ze daarmee de geschiedenis kon herschrijven. De Engelse frustratie zal na gisteravond zeker even groot zijn.
Je zou verwachten dat de Engelse ploeg, die tussen pakweg de dertigste en veertigste minuut duidelijk het beste van het spel had, door het volstrekt ten onrechte afgekeurde doelpunt van Lampard er nog een schepje bovenop zou doen, maar verbazend genoeg gebeurde precies het tegenovergestelde. De tegenslag leek de Engelsen eerder te verlammen. Ze trokken nog wel manmoedig ten aanval, maar dat gebeurde met steeds minder overtuiging en raffinement. De vlijmscherpe Duitse counters leverden uiteindelijk een volstrekt verdiende 4-1 zege op voor de jonge Mannschaft.
De Duitse zege betekent ook een flinke terechtwijzing voor de Engelse tabloidpers, die in haar bekende fantasieloze sensatiezucht de oorlog er weer eens met de haren bij gesleept had. De nederlaag (de grootste ooit voor een Engels team op de eindronde van een WK) bewees eens te meer hoezeer de Engelse 'sterren' in eigen land (en ook daarbuiten) worden overschat.
Ik ben benieuwd of de Duitsers zich opnieuw naar de finale kunnen voetballen. Als ze spelen op de manier waarop ze gisteren in het eerste half uur de Engelse verdediging aan flarden reten, zou het me niets verbazen.
Intussen liet de voormalige aanvoerder van de Ontembare Leeuwen van Kameroen, Rigobert Song, die in de wedstrijd tegen Nederland zijn laatste minuten voor de nationale ploeg speelde, in een tv-interview doorschemeren dat er in het Kameroenese kamp van alles mis was. Ook trainer Paul Le Guen zei na te zijn opgestapt dat hij al bij zijn aanstelling, vorig jaar, grote problemen had opgemerkt binnen de selectie die hij nooit had kunnen oplossen. Geen wonder dat de Leeuwen er andermaal niets van bakten...

Voetbal in het donker


Het is opvallend dat het jongste team op het WK, Ghana, het zo goed doet. De jonge Ghanezen torsen immers niet alleen de verwachtingen van hun eigen natie op de schouders, maar, nu alle andere Afrikaanse deelnemers zijn uitgeschakeld, die van hun hele continent.
Dat lijkt hen tot dusver niet te deren. De overwinning op de VS, gisteravond, was over de gehele wedstrijd genomen meer dan verdiend, hoewel de Amerikanen een groot deel van de tweede helft de match domineerden. Ghana is pas het derde Afrikaanse team in de geschiedenis van het WK dat tot de kwartfinale weet door te dringen, na Kameroen in 1990 en Senegal in 2002.
Dat is geen toeval. De Ghanezen mogen dan het jongste team vormen, maar de meeste spelers spelen al jaren met elkaar waardoor ze van alle Afrikaanse teams het meest als een eenheid functioneren. Hun volgende tegenstanders zijn de Uruguyanen van Luis Suarez, die gisteren twee keer scoorde: één cadeautje van de Zuidkoreaanse defensie en één zondagsschot. Dat kan een interessante wedstrijd worden. Mocht Ghana ook dat duel winnen en als eerste Afrikaanse land ooit de halve finale halen, dan zal de vreugde ook hier in Kameroen geen grenzen kennen.
Zelf heb ik gistermiddag een informeel duel bekeken tussen vertegenwoordigers van twee 'quartiers' van Obala in het plaatselijke 'stadion', een nogal wijdse benaming voor een hobbelig, slechts gedeeltelijk met nauwelijks gemaaid gras begroeid terrein, omgeven door gammele muren met twee bescheiden tribunes. Om de eigen ploeg van de tegenstanders te kunnen onderscheiden, was één team gehuld in shirts, terwijl het andere met ontbloot bovenlijf speelde. Naar mijn jonge vriend Razi (zelf een getalenteerd voetballer die een carrière als professional ambieert) mij uitlegde, wordt dat bepaald door de uitslag van de vorige wedstrijd: wie verliest moet de volgende partij shirtloos het veld op.
De wedstrijd werd aan het einde van de middag gespeeld, tegen zonsondergang, en ging net zo lang door tot de spelers door de invallende duisternis de bal niet meer konden zien. Het deed me denken aan mijn eigen jeugd, toen we op het trapveldje tegenover ons huis ook voetbalden tot het te donker werd.
We zagen de duidelijk sterkere 'shirts' twee keer scoren en één keer op de lat schieten.

vrijdag 25 juni 2010

Nepkampioenen


Ik heb niets tegen Italianen in het algemeen. Dat vermoed ik althans, ik ken er eigenlijk geen. Maar al zolang als ik mij herinner heb ik iets tegen Italiaanse 'sporters'. Deze antipathie berust geheel en al op de Italiaanse opvatting van sport: niet 'de beste' hoort te winnen, maar 'de Italiaan' - koste wat kost en bij voorkeur met onsportieve middelen, heb ik het idee.
Ik herinner mij een atletiek-WK dat plaatsvond in Rome, waar een Italiaanse verspringer kans maakte op een medaille. De atleet in kwestie was op de dag van de wedstrijd hopeloos uit vorm, maar geen nood - Italiaanse officials voegden zonder blikken of blozen een kleine halve meter toe aan zijn sprong zodat hij alsnog met een medaille naar huis mocht. Een medaille die hij in dit geval later moest inleveren nadat het Italiaanse bedrog met behulp van televisiebeelden was aangetoond.
Ik herinner mij een bokswedstrijd om de Europese titel in Italië, waar bij een Brit het moest opnemen tegen de Italiaanse titelhouder. De Britse bokser sloeg zijn tegenstander knock out, maar Italiaanse officials tekenden protest aan en eisten een onbeslist, wat betekend zou hebben dat de Italiaan zijn titel behield. De commotie en intimidatie van de jury duurde een half uur. Uiteindelijk maakte de scheidsrechter er een einde aan door de Brit tot winnaar uit te roepen.
Ik herinner mij busladingen Italiaanse wielrenners van wie niemand ooit had gehoord die in de jaren negentig plotseling de ene wedstrijd na de andere wonnen - naar later bleek omdat zij de eersten waren die de dopingkwaliteiten van het medicijn EPO ontdekten.
Ik herinner mij het schandalige getreiter en geprovoceer van de Italiaanse voetbalboef Materazzi in de WK-finale van 2006 ten opzichte van Zinedine Zidane - een speler van een zoveel hoger niveau dan het Italiaanse het schop-/scheldkanon dat die het niet eens waard was zijn schoenen te poetsen.
De eerste Italiaanse wereldtitel in 1934 was vóór mijn tijd, maar naar wat ik erover gelezen heb, was die titel eveneens te danken aan corruptie (omgekochte scheidsrechters), intimidatie en regelrecht geweld (bekwame tegenstanders die door de Italiaanse bandieten meedogenloos uit de wedstrijd werden geschopt.)
Dat alles heeft ertoe geleid dat jaren waarin Italië zich 'wereldkampioen' mag noemen voor mij altijd kampioenenloze jaren zijn geweest. Ik weiger Italiaanse wereldkampioenen te erkennen. Daar zal geen Italiaan van wakker liggen, maar voor mij is het een gewetenskwestie.
Ik ben dan ook bijzonder blij dat Italië er op dit WK helemaal niets van terecht heeft gebracht. Eindelijk een prestatie die de Italiaanse reputatie waardig was! Ik kan daaraan toevoegen dat de uitschakeling van Italië in wat waarschijnlijk de zwakste groep van het hele toernooi was, voor mij geen verrassing betekende. Italiaanse sporters hebben naast hun andere onmiskenbaar slechte eigenschappen ook de neiging 'zwakkere' tegenstanders schromelijk te onderschatten.
Maar genoeg over deze boevenbende. Nederland won gisteren in een wedstrijd om des keizers baard met 2-1 van Kameroen. Ik verneem dat president Biya de hele selectie ontboden heeft voordat de spelers naar hun duurbetaalde banen in Europa mogen terugkeren. Coach Paul le Guen zou om 'garanties' hebben gevraagd dat zijn persoonlijke veiligheid niet op het spel staat en heeft blijkbaar inmiddels het bijltje erbij neergegooid. De spelers zou zijn gevraagd de 60 miljoen frank (meer dan 90.000 euro) terug te betalen die zij als bonus voor het spelen van de eindronde hebben ontvangen.
Mogelijk zijn dat slechts geruchten, maar ze geven de sfeer in het land uitstekend weer. Men schaamt zich voor het zwakke optreden van de 'Ontembare Leeuwen', die hun naam op een WK andermaal niet hebben waargemaakt.
Intussen hoef ik mij over represailles in elk geval geen zorgen te maken. Geen Kameroenees kan de uitschakeling van het nationale elftal aan de spelers en supporters van Oranje wijten...

woensdag 23 juni 2010

Toverdokters


Ik boekte deze reis naar Kameroen vorig jaar in de hoop dat de Afrikaanse teams in een WK op hun eigen continent zouden schitteren - de Ontembare Leeuwen in het bijzonder. Ik hoopte dat de wedstrijd van aanstaande donderdag tussen Otanje en Kameroen een spetterend spektakel zou worden, dat zou uitmaken wie als winnaar van groep E naar de achtste finales zou gaan, en wie als nummer twee.
De bittere praktijk van dit merkwaardige toernooi pakte anders uit. Inmiddels zijn drie van de zes Afrikaanse deelnemers al in de eerste ronde definitief uitgeschakeld, waaronder het gastland - voor het eerst in de geschiedenis van het WK. De kansen van een vierde land, Ivoorkust, bestaan nog slechts in theorie - ik zie de Olifanten het verschil van 9 doelpunten met Portugal niet meer goedmaken in hun laatste wedstrijd. Kameroen, het land met de rijkste WK-geschiedenis van alle Afrikaanse ploegen, kegelde zichzelf zelfs als allereerste uit het toernooi.
Ghana heeft nog een kans, maar moet in zijn laatste wedstrijd aantreden tegen de toernooibikkelaars van de Duitse Mannschaft, en dat geeft geen aanleiding tot opimisme. Algerije zou tegen de VS voor een verrassing kunnen zorgen, maar ook dat lijkt niet al te waarschijnlijk.
Het ziet er dus naar uit dat alle zes deelnemende Afrikaanse ploegen al na de eerste ronde naar huis mogen. Dat is bijzonder triest voor het Afrikaanse voetbal en, gezien het talent waarover de meeste teams beschikken, eigenlijk onvoorstelbaar.
Waaraan is dit collectieve falen te wijten?
Het ligt voor de hand de schuld te leggen bij de gebrekkige coaching. De meeste Afrikaanse voetballers die op het WK actief waren, verdienen hun brood weliswaar bij Europese (top-)clubs, maar daar zijn ze omringd door andere topspelers, worden ze over het algemeen gecoacht door trainers van topniveau en profiteren ze van een goede, zakelijke organisatie. Als ze voor hun eigen land uitkomen worden ze niet alleen geconfronteerd met trainers van aanmerkelijk minder niveau, maar ook met doorgaans amateuristische en soms zelfs ronduit corrupte bondsbesturen.
Ik heb eerder geschreven over de 'hommage' waarmee Kameroens Ontembare Leeuwen door volk en vaderland live op de nationale televisie werden uitgewuifd. Ik betwijfelde toen al of dat bevordelijk was voor de concentratie en het teamgevoel. En als de aanvoerder (tegen wil en dank, heb ik het idee - naar verluidt probeert Samuel Eto'o de steun van zijn medespelers te verwerven door ze met dure cadeaus te overladen) bij zijn nationale elftal te maken krijgt met een derde-rangscoach als Paul Le Guen, waar hij bij Barcelona en Inter trainers als Rijkaard, Guardiola en Mourinho gewend is, hoeft het niet echt verbazing te wekken dat hij nooit het niveau haalt dat hij bij zijn club weet te bereiken.
De vader van het Kameroenese gezin waar ik verblijf, zinspeelde van de week nog op een andere factor. Hij zei me dat Afrikaanse teams in het algemeen en Kameroen in het bijzonder 'zich tegenwoordig voorbereiden zoals Europese voetballers': "En training en conditie en taktiek zijn voor Afrikaanse voetballers niet genoeg. Ze zijn hun Afrikaanse wortels vergeten. Ze maken geen gebruik meer van de traditionele middelen waarover wij beschikken."
Ik had de indruk dat hij het had over 'magische' hulpmiddelen. Het is voor de gemiddelde westerling moeilijk te bevatten hoe sterk het geloof in het bovennatuurlijke in Afrika nog altijd is. Mijn vriend Abdon vertelde me onlangs met een stalen gezicht dat hij een boek had gelezen waarin werd uitgelegd waaraan het westen zijn technologische superioriteit te danken had. Volgens dit boek hebben de Europese 'sorciers' een paar honderd jaar geleden onder leiding van 'Merlin' een vergadering belegd waarbij zij collectief besloten hun magische talenten voortaan nog slechts ten goede aan te wenden. Met onze huidige 'magie scientifique' als resultaat. Het is een boek dat ik graag eens zou lezen, maar Abdon zegt dat hij het kwijt is...
Ik probeerde met hem te redeneren: "Maar 'science' is toch geen 'magie'? Ik ben hierheen gevlogen met een vliegtuig dat werkt volgens wetenschappelijke principes. Een 'sorcier' kan toch geen vliegtuig bouwen, zeker?"
Dat had ik verkeerd gezien, verzekerde Abdon mij. "Onze tovenaars kunnen mensen ook door de lucht laten vliegen, naar Euopa en Amerika zelfs, maar dat is alleen voor negatieve doeleinden."
Dat mag voor een Europeaan onzinnig lijken, maar psychologisch is dit geloof in tovenarij voor de Afrikaan van groot belang. Misschien hebben Afrikaanse voetballers, als ze voor hun nationale elftal uitkomen, inderdaad behoefte aan meer dan alleen 'wetenschappelijke' begeleiding. Misschien hebben de teams inderdaad toverdokters nodig om optimaal te kunnen presteren. En misschien is het dat waaraan het de Afrikaanse ploegen bij dit toernooi heeft ontbroken...

dinsdag 22 juni 2010

Franse revolutionairen en makke Engelse schapen

De farce rondom het Franse voetbalteam houdt aan. Gisteren zagen we een zeer mistroostig en schichtig ogende minister van Sport en Jeugdzaken, Roselyne Bachelot, uitleggen dat de Franse regering moest ingrijpen omdat 'de reputatie van Frankrijk op het spel staat'. Ze zei dat ze de spelers had verteld dat ze 'het imago van Frankrijk hebben bezoedeld' en dat ze 'niet langer helden kunnen zijn in de ogen van onze kinderen'.
Dat lijkt op de gangmakers van deze komieke Franse revolutie weinig indruk te hebben gemaakt, want naar gisteren verluidde overweegt een aantal spelers ook de wedstrijd van vandaag tegen Zuid-Afrika te boycotten. Bondscoach Raymond Domenech maakt intussen een steeds moedelozere en machtelozere indruk. Gisteren verklaarde hij dat hij, na het voor hem persoonlijk venederende voorlezen van het stakingscomminqué van de spelers, had moeten zeggen dat hij het met de actie niet eens was.
De sportkrant L'Équipe liet gisteren geen spaan heel van de opstandige spelers: "Een rebellie? Nee, een kwajongensstreek. Een staking? Nee, een laffe streek. Houdt Uzelf niet voor de gek. De republikeinse solidariteit die onze spelers ten overstaan van de wereld aan de dag legden is slechts een illusie."
Hoe anders gaat het eraan toe in het Engelse kamp. Daar wordt elke schijn van rebellie door bondscoach Fabio Capello hard de kop ingedrukt. Nadat ex-aanvoerder John Terry tijdens een door hemzelf georganiseerde persconferentie had laten doorschemeren dat in het Engelse kamp enige onvrede heerst over het rigoreuze regime van de Italiaan, sloeg Capello gisteren hard terug. Terry had 'een grote vergissing' gemaakt, aldus de bondscoach, die eraan toevoegde dat van een revolutie in het Engelse kamp geen sprake is: "Dit is de vergissing van één speler - meer niet."
Terry had aangekondigd dat de spelers met Capello zouden praten over diens aanpak, maar naar in de Britse media verluidt trok tijdens de teambespreking van de nogal armzalig verlopen wedstrijd tegen Algerije geen speler zijn bek open - ook Terry niet. "Ik heb verschillende spelers erop aangesproken en ik meen dat alleen Terry er zo over denkt", aldus Capello.
We wachten af welk strijdplan het meeste resultaat zal opleveren: de revolutionaire Franse slag of de brave Britse aanpak.

maandag 21 juni 2010

Zelfoverschatting

De gevaren van zelfoverschatting kwamen vandaag duidelijk aan het licht in de match tussen Portugal en Noord-Korea. De Noordkoreanen, die het de huizenhoge favorieten uit Brazilië met een uitermate hechte en goed georganiseerde defensie in hun eerste wedstrijd knap lastig hadden gemaakt, betraden in de wedstrijd tegen Portugal het veld duidelijk met meer aanvallende bedoelingen. Dat is ze lelijk opgebroken. Van een revanche voor de nederlaag in de kwartfinale van het WK van 1966 was nooit sprake. Met 7-0 verliezen is natuurlijk nooit leuk, maar voor de mannen uit Noord-Korea zouden de gevolgen wel eens bijzonder ernstig kunnen zijn. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat hun Grote Leider hen bij terugkomst met open armen zal ontvangen.
Opvallend bij het Portugese doelpuntenfestijn was dat hun vermeende ster Christiano Ronaldo er amper bij betrokken was. Hij scoorde weliswaar één doelpunt, maar dat was een nogal rommelig geval. Eens te meer werd aangetoond dat de voetbalkwaliteiten van de Portugese aanvoerder over het algemeen ernstig worden overschat. Hij beschikt over één schijnbeweging, de dubbele of drievoudige schaar, hij is behoorlijk snel en hij kan een behoorlijke vrije trap nemen, maar daarmee heb je het wel gehad. In de Britse Premier League kwam zijn snelheid goed van pas, maar tegen een goed gepositioneerde defensie komt hij al gauw ideeën tekort.
Als Nederland de achtste finale overleeft, bestaat de kans dat de ploeg van Van Marwijk het in de kwartfinale opnieuw moet opnemen tegen de Portugezen. Benieuwd hoe dat uitpakt na de chaotische schop- en acteerpartij van vier jaar geleden. Als het zover komt, natuurlijk...
Tragisch voor de Afrikanen is dat Ivoorkust nu ook zo goed als uitgeschakeld is. Het verschil in doelsaldo tussen de Olifanten en de équipe van Portugal bedraagt 9. Dat betekent dat Drogba en de zijnen met 9-0 van Noord-Korea moeten winnen. Als Brazilië intussen Portugal verslaat met één doelpunt verschil, plaatst Ivoorkust zich alsnog voor de achtste finale. Dat lijkt te veel gevraagd.
Inmiddels heeft de Franse ploeg gisteren zijn training hervat. Trainer Domenech heeft klaarblijkelijk niet de moed gehad om tegen zijn rebellerende selectie te zeggen dat ze het verder zelf maar moet uitzoeken. Intussen vernemen we dat de spelers vinden dat 'de verrader' uit de selectie moet worden verwijderd. Daarmee bedoelen ze blijkbaar degene die uit de school geklapt heeft over de scheldpartij van Anelka tegen zijn trainer in de rust van de wedstrijd tegen Mexico. Zo te zien kun je zelf als speler nooit meer iets verkeerd doen als je meer dan pakweg een paar ton per maand verdient, zoals de meeste spelers van 'Les Bleus'. Ze hebben de match tegen de Mexicanen toch echt helemaal zelf verloren. (Naar verluidt heeft Anelka tegen Domenech gezegd: "Toi et ton merde de système!" Wat zoveel wil zeggen als: "Jij en je strontsysteem.")

zondag 20 juni 2010

Les Bleus blues

De kwaliteit van het spel mag dan op dit WK te wensen overlaten, wat eromheen gebeurt is onderhoudend genoeg. Hadden we eerder al de komieke wijze waarop de FIFA het Brabantse biermerk Bavaria wereldfaam bezorgde door een stel blondines te laten arresteren voor het overtreden van een wet die om te beginnen nooit had mogen bestaan, vandaag werden we tijdens de wedstrijd Italië-Nieuw Zeeland - die op zijn beurt in een hoogst amusant, want voor de nepkampioenen vernederend gelijkspel eindigde - geconfronteerd met een spelersopstand in het kamp van de Franse ploeg.
De Franse voetbalbond had eergisteren zijn sterspeler Nicolas Anelka naar huis gestuurd omdat hij bondscoach Raymond Domenech had beledigd en vervolgens weigerde zijn excuses aan te bieden. Gisteren zagen we op de Franse zender Canal+ hoe de spelers vóór de openbare training van Les Bleus publiekelijk ruzieden met de trainersstaf en vervolgens collectief de autobus opzochten terwijl hun conditietrainer woedend wegbeende en zijn stopwatch wegsmeet. De spelers kregen vervolgens in hun bus gezelschap van trainer Domenech, die een half uurtje later naar buiten kwam om tegenover het verzamelde journaille een 'communiqué' van de spelers voor te lezen.
De selectie eiste de terugkeer van Anelka, die tegen het verdict van de bond in in Zuid-Afrika was gebleven. Het eerste resultaat van deze door de verslaggevers van Canal+ als 'muiterij' en 'rebellie' omschreven actie, was het ter plaatse opstappen van de Franse delegatieleider, die zei 'te walgen' van het gedrag van de voetballers.
Het gedoe zorgde voor hoogst amusante televisie, maar intussen is het natuurlijk zeer de vraag hoe het nu verder moet met 'Les Bleus'. De Franse bondscoach is door zijn eigen spelers publiekelijk vernederd, dus als hij nog enig gezag genoot bij zijn ploeg, heeft hij dat nu definitief verspeeld. Een normaal mens zou in zijn plaats op staande voet zijn ontslag aanbieden en de spelers in hun eigen sop laten gaarkoken. Van de rest van zijn staf zou je hetzelfde verwachten.
Of Domenech, die niet de indruk maakt een man met veel ruggegraat te zijn, en zijn assistenten dat aandurven, is de vraag. Wordt vervolgd...

Het gelijk van Milla

Er moest in 1990 een presidentieel decreet van staatshoofd Paul Biya aan te pas komen om de 38-jarige Roger Milla opgenomen te krijgen in het team dat Kameroen ging vertegenwoordigen op het WK voetbal in Italië. Hoewel officiële overheidsbemoeienis met voetbalzaken doorgaans ongunstig uitpakt, bleek de Kameroenese president het in dit geval goed gezien te hebben. De veteraan, die buiten Afrika geen enkele bekendheid genoot, inspireerde het elftal tot ongekende prestaties. Kameroen haalde op een haar na zelfs de halve finale - Engeland had twee schwalbes van Gary Lineker nodig om de Ontembare Leeuwen uit te schakelen in een sensationele kwartfinale.
De reputatie die Kameroen aan dat toernooi heeft overgehouden, heeft het steevast betrekkelijk hoog op de FIFA-ranglijst figurerende team sindsdien nooit meer kunnen waarmaken. Sterker nog: het land heeft sinds het toernooi van 1990 maar één wedstrijd meer weten te winnen op de eindronden van het WK - een magere 1-0 tegen Saoedi-Arabië in 2002. Een wedstrijd die zo weinig indruk heeft gemaakt dat zelfs hier iedereen hem vergeten was.
Maar dit jaar zou alles anders lopen, daarvan was de hele natie overtuigd. De Leeuwen hadden immers in de duurbetaalde Samuel Eto'o een van de beste aanvalsleiders ter wereld in hun gelederen en in Paul Le Guen voor het eerst een trainer met enige reputatie, die het aanvankelijk zwalkende elftal met vijf zeges op rij door de kwalificatie had geholpen.
De enige die niet overtuigd was, was Roger Milla. De voormalige vedette liet voor aanvang van het toernooi geen spaan heel van het spel van aanvoerder Samuel Eto'o. De Interster had Kameroen nooit naar een hoger niveau weten te tillen, vond de huidige 'reizende ambassadeur' van de natie.
De reacties op de uitbarsting van Milla hier in Kameroen waren aanvankelijk gemengd. Zelfs de mensen die vonden dat hij gelijk had, vonden het moment, zo vlak voor het WK, nogal ongelukkig gekozen.
Inmiddels heeft Kameroen twee wedstrijden gespeeld en verloren en is het het eerste team dat officieel is uitgeschakeld voor de tweede ronde. Dat is hier hard aangekomen, hoewel de reactie van veel fans inmiddels de gedachten van Milla lijkt te weerspiegelen. 'Hadden we het niet gedacht?', was gisteren de algemene respons. Daar wordt half schertsend aan toegevoegd dat Le Guen zich maar beter niet meer in Kameroen kan laten zien.
Le Guen zelf liet onmiddellijk na de wedstrijd tegen Denemarken weten dat hij er niet over peinst de handdoek in de ring te werpen. Hij heeft nergens spijt van, zei hij, en hij zal dan ook geen ontslag nemen.
Wat natuurlijk niet wil zeggen dat hij na aanstaande donderdag, als Kameroen voor spek en bonen tegen Nederland speelt, bondscoach zal blijven. Als de bond hem niet ontslaat, zal Paul Biya wel weer een presidentieel decreet doen uitgaan...

zaterdag 19 juni 2010

Sprietantenne


De afgelopen twee dagen waren nogal frustrerend voor de voetballiefhebbers hier in huize Tsanga. Normaal gesproken kunnen we hier een stuk of twaalf kabelzenders bekijken, maar de leverancier van de kabelbeelden kampte klaarblijkelijk met technische problemen, waardoor we van eergisteren tot gisteravond verstoken waren van de meeste tv-zenders. Alleen de twee netten van CRTV, de nationale publieke omroep, konden ons bereiken via een geímproviseerde buitenantenne, die bestond uit twee stevige stukken ijzerdraad, bevestigd aan een versleten coax-kabel.
Wie oud genoeg is om zich te herinneren hoe problematisch het was om min of meer heldere beelden te ontvangen op een tv met een ouderwetse sprietantenne, kan zich enigszins de inspanningen voorstellen die zoon des huizes Razi moest verrichten om ons van beeld te voorzien. Staande op een keukenstoel op de betonnen veranda manipuleerde hij de antennesprieten op aanwijzing van de kijkers binnen. Het beste beeld kregen we als hij een onmogelijke pose aannam, waarbij hijzelf onderdeel vormde van het antennesysteem - zoals je vroeger bij een tv met sprietantenne altijd het beste beeld kreeg als je op één been ging staan en intussen met je vrije hand het plafond probeerde aan te raken, wat het kijkgenot niet bevorderde.
Het gevolg was dat we naar drie wedstrijden hebben zitten kijken met beeld dat voornamelijk uit kleurige 'sneeuw' bestond en dat we voor het verloop van de gebeurtenissen op het veld waren aangewezen op de commentatoren, en dat was evenmin altijd al te helder, omdat we bij vlagen de Franstalige en Engelstalige commentatoren tegelijkertijd ontvingen.
Gisteravond was de kabelservice hersteld, zij het met horten en stoten, zodat we konden bekijken hoe Engeland zichzelf kansloos voetbalde tegen Algerije. Ik had liever Duitsland-Servië bekeken...

vrijdag 18 juni 2010

Onnozel

Ik heb de indruk dat de sportverslaggevers er de laatste jaren niet beter op zijn geworden. En ze stelden om te beginnen al niet veel voor. Een voormalig hoofdredacteur van Het Parool, wiens naam me even ontschoten is, zei een halve eeuw geleden al dat 'journalisten mensen zijn die niets weten en niets kunnen'. "Mensen die zelfs dat niet kunnen, worden sportjournalist", voegde hij daaraan toe, of woorden van gelijke strekking. (Tegenwoordig weten sommige van die onbenullen het zelfs tot hoofdredacteur te schoppen, zoals bij mijn voormalige werkgever, het Eindhovens Dagblad, wat genoeg zegt over de staat van de Nederlandse pers.)
Ik volg de Nederlandse media niet tijdens dit WK. Het is een pak van mijn hart dat ik niet voortdurend hoef aan te horen hoe de vaderlandse voetbalverslaggevers op de televisie onze taal achteloos verkrachten (door bijvoorbeeld naar 'de ploeg' te verwijzen als 'het' - is er werkelijk niemand in Hilversum die deze klunzen duidelijk kan maken wat een ongelooflijke taalblunder dat is?)
Maar wat oppervlakkige quasi-expertise betreft doen de journalisten van de Franse, Zuidafrikaanse en Kameroenese tv-zenders met wie ik hier wordt geconfronteerd, of die van de BBC WK-website die ik af en toe bezoek, nauwelijks onder voor hun collega's van Studio Sport et al.
Neem de manier waarop Duitsland tot favoriet werd gebombardeerd omdat het vier doelpunten wist te maken tegen een stel naïeve en bijzonder zwak verdedigende Australiërs. De tweede wedstrijd van onze oosterburen, tegen Servië, legde hun tekortkomingen pijnlijk duidelijk bloot. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat de Mannschaft niet ver kan komen - Duitsers heben er een handje van zich uit louter koppigheid tot in de finale van grote toernooien te werken.
Na de 4-1 winst van Argentinië tegen het evenmin al te sterke Zuid-Korea vraagt de 'expert' van de BBC zich af of 'Argentinië het nieuwe Brazilië is'. Dat is al even naïef als het spel van Australië tegen Duitsland.
De feitelijke waarheid is dat sport in het algemeen en voetbal in het bijzonder zo'n onvoorspelbare bezigheid is dat journalistieke 'expertise' een contradictio in terminis is. Terwijl ik dit schrijf proberen elf Engelse 'sterren' zich langs een niet bijzonder indrukwekkend Algerijns elftal te worstelen. De Engelse pers, die voor dit toernooi niet ophield te melden dat 'Engeland een betere kans heeft dan ooit sinds 1966 om wereldkampioen te worden' zal andermaal bedrogen uitkomen. Maar voor de 'journalisten' maakt dat niets uit, want ze zullen de schuld zoals altijd meedogenloos bij de trainer en sommige spelers leggen, in plaats van de hand in eigen boezem te steken voor het wekken van verwachtingen die een op zijn best middelmatige selectie nooit kon waarmaken. Het zou een echte journalist bijna in tranen doen uitbarsten...

FIFA-hebzucht


Dat Blatter en co niet de slimsten zijn, moge inmiddels bekend zijn. De manier waarop ze zich andermaal in de luren hebben laten leggen door de Lieshoutse brouwers van Bavaria bewijst dat eens te meer. Net als vier jaar geleden met hun Lederhosenstunt, hebben de Brabantse bierfabrikanten met dank aan FIFA's eigen ridicule marketingregels onbetaalbare gratis publiciteit in de schoor geworpen gekregen.
Dat sportevenementen gesponsord worden, is tot daar aan toe. Maar de FIFA en zijn multinationale sponsors hebben er daadwerkelijk voor gezorgd dat Zuid-Afrika zijn nationale wetgeving heeft aangepast ten faveure van de ongelimiteerde hebzucht van Blatter en zijn medeboeven, in het unieke belang van de multinationals die de Zwitserse bobo's jaar in, jaar uit miljoenen bezorgen.
De FIFA heeft ervoor gezorgd dat deze bedrijven in 'FIFA-geëigende zones' in Zuid-Afrika geen belasting hoeven te betalen, zodat wat ze terugkrijgen voor hun sponsorgelden pure winst is, waarvan geen cent in het straatarme Zuid-Afrika achterblijft! Daarnaast is het individuele Zuidafrikanen verboden om in de wijde omtrek van de stadions zelfs maar een grijpstuiver te verdienen als ze toevallig een product verkopen dat op de 'zwarte lijst' staat van producten die concurreren met de FIFA-sponsors. Dat betekent dus elk biermerk, behalve het door kenners als ondrinkbare pis omschreven Budweiser, elke frisdrank behalve het nauwelijks beter te verteren Coca Cola, elke hamburger behalve de vetzooi van MacDonald's, en ga zo maar door.
De bobo's maken zich niet druk over een onbespeelbare bal, noch over halflege stadions omdat de toegangsprijzen te hoog zijn voor de gemiddelde Zuidafrikaan, noch over onsportieve schwalbes als die van de derderangs Ajax-spits Suarez tegen Zuid-Afrika, maar raken in alle staten als een stel blondines in oranje mini-jurkjes met een onzichtbaar of op zijn best voor de meeste kijkers onherkenbaar logootje door de tv-cameras wordt opgepikt. Klaarblijkelijk zijn twee van de meisjes zelfs door de politie gearresteerd!
Het wordt werkelijk hoog tijd dat er iets aan de ongebreidelde macht en arrogantie van deze winstbeluste, internationale organisaties wordt gedaan. Als zelfs de wetgeving van een land (klaarblijkelijk is met het oog op de naderende Olympische Spelen in Londen in het verenigd Koninkrijk al hetzelfde gebeurd) door deze ongrijpbare kapitalistische bandieten kan worden voorgeschreven, is er met onze vermeende democratieën toch duidelijk iets mis.
Als wereldburgers mogen we wel opdraaien voor de kosten als de ongelimiteerde hebzucht van 'big business' onze economieën in het honderd stuurt, maar staan we machteloos als het gaat om het vaststellen van de regels en wetgeving rond het organiseren van een internationaal evenement. De FIFA zou aan de internationale tv-rechten alleen meer dan genoeg kunnen verdienen om een toernooi als het WK te organiseren. De sponsorgelden van de multinationals dienen alleen maar om het luizenleven van Blatter en co te financieren. Waarbij het ook nog maar eens de vraag is wat de producenten van in de grond ongezonde producten als Budweiser, Coca Cola en MacDonald's te zoeken hebben bij een sportevenement. Misschien wordt het tijd voor internationale wetgeving die hen aan soortgelijke banden legt als de tabaksindustrie. Het zou het plezier van allen ten goede komen.
(Overigens hoeft van de traditionele media op dit terrein niets te worden verwacht, zoals ikzelf als voormalig medewerker van een onbeduidend regionaal krantje heb ervaren toen dat werd overgenomen door een internationale winstzoeker. Of het nu kranten, radio of televisie betreft, de media zijn vandaag de dag veel meer geïnteresseerd in de belangen van hun adverteerders dan in die van hun lezers/kijkers/luisteraars. Helaas zijn de moderne media-'consumenten' inmiddels zo gehersenspoeld dat hun dat niet eens meer opvalt.)

woensdag 16 juni 2010

Noord-Korea, 44 jaar later


Het eerste WK waarvan ik me bewust was, was dat van 1966. Twee dingen herinner ik me vooral van dat toernooi: hoe teleurgesteld ik was toen Duitsland van Engeland verloor in de finale, en hoe sympathiek ik het Noordkoreaanse elftal vond.
Dat ik als 12-jarige wilde dat Duitsland de finale won, kwam doordat we bij ons thuis elke zaterdagavond naar Die Sportschau keken, waar de Bundesligawedstrijden in ouderwets zwart-wit werden uitgezonden. Ik kende alle Duitse spelers bij naam en voornaam, Nederland deed (zoals destijds te doen gebruikelijk was) niet mee, en de Engelse spelers zeiden mij niets, behalve het tandeloze middenveldbijtertje Nobby Stiles, en die was eerder berucht dan beroemd.
De Noordkoreanen waren intussen de verrassing van het toernooi. Ze werkten als mieren, renden zich de longen uit het lijf en versloegen tot mijn grote genoegen de Italianen, tegen wie ik blijkbaar toen al een instinctieve afkeer koesterde, met 1-0.
Als ik me goed herinner speelde Noord-Korea zijn kwartfinale tegen Portugal tegelijk met een van de andere wedstrijden in de laatste acht. Ik weet nog goed hoe de verslaggever (Koen Verhoef misschien, of Herman Kuiphof) ons met stijgende verbijstering op de hoogte hield van het scoreverloop in de wedstrijd van de Noordkoreanen tegen de tot dan briljant spelende Portugezen, tussen zijn verslag door van de andere wedstrijd, die live werd uitgeonden door wat toen nog de NTS heette. De kleine Aziaten stonden bij rust met 3-0 voor! Het was slechts te danken aan het prachtige spel van Eusebio, de 'zwarte parel', zoals hij werd genoemd, dat Noord-Korea uiteindelijk met 5-3 tenonder ging.
Gisteravond leek het of de tijd had stilgestaan, alleen waren de beelden nu in kleur, met slow-motion actie zoals we die we in 1966 pas na afloop van het toernooi in de bioscoop te zien kregen, en was het commentaar hier in Kameroen in het Frans. Het machtige Brazilië wist maar niet wat aan te vangen met de nijvere en door coach Kim Jong-Hun briljant georganiseerde Noordkoreanen. Op de 0-0 bij rust viel helemaal niets af te dingen. Dat Brazilië uiteindelijk toch wist te winnen, had het uitsluitend te danken aan een flits van ouderwetse Braziliaanse brille van Maicon, die de Koreaanse doelman uit een onmogelijke hoek wist te verschalken. Daarna zag je de teleurstelling en vermoeidheid in de Koreaanse lijven kruipen, met de onvermijdelijke 2-0 tot gevolg, maar uiteindelijk wisten ze zich te herpakken. De tegentreffer van Ji Yun-nam vlak voor tijd was meer dan verdiend.
De Noordkoreanen speelden intussen opvallend sportief. In de tweede helft maakten ze een paar overtredingen, maar die leken meer te maken hebben met vermoeidheid, waardoor de timing van hun tackles af en toe te wensen overliet, dan met boos opzet. Het leek wel alsof de spelers geloofden dat het maken van overtredingen daadwerkelijk verboden is, wat wellicht te maken heeft met het meedogenloze regime van hun vaderland, waar alles verboden is, behalve wat verplicht is. Op het voetbalveld maakte deze gezagsgetrouwe houding echter een verfrissende indruk...
Intussen was mij duidelijk geworden dat sympathie voor de underdog geen typisch Kameroenese eigenschap is. Terwijl ik vol bewondering zat te genieten van het enthousiaste en goed georganiseerde spel van de Noordkoreanen, zaten de voetbalkenners in mijn gastgezin zich slechts op te vreten over het zwakke spel van hun favoriete Brazilianen. Coach Dunga had Ronaldinho moeten selecteren, Kaka bakte er niets van, en het hele elftal moest zich schamen. Het afgrijzen bij een slecht resultaat over het zwakke spel van de eigen favorieten overschaduwt te allen tijde de bewondering voor het sterke presteren van de tegenstander. Maar misschien is dat wel een algemene eigenschap van fanatieke supporters overal ter wereld, en ben ik gewoon niet bezeten genoeg van 'het spelletje'.
De volgende wedstrijd van de Noord-Koreanen is tegen Portugal, het land dat hen in 1966 uitschakelde. Ik ben benieuwd of revanchegevoelens de Aziatische elf boven zichzelf kunnen doen uitstijgen. Als dat het geval is, zouden de arrogante Portugezen wel eens van een koude kermis kunnen thuiskomen...

dinsdag 15 juni 2010

De bal is nog steeds niet rond

Spelers blijven klagen over de nieuwe voetbal waarmee het WK wordt gespeeld, meldt mij de BBC.
De FIFA beweert dat die klachten nergens op slaan omdat de bal al in gebruik is sinds begin dit jaar en de spelers er dus volop mee hebben kunnen oefenen.
Adidas beweert intussen dat er niets bijzonders met de bal aan de hand is omdat de FIFA strikte richtlijnen hanteert omtrent de eigenschappen van de bal en dat het bedrijf die regels met de geëigende Duitse discipline navolgt.
Het kan aan mij liggen, maar ik heb het idee dat er op zijn minst een paradox schuilgaat in die twee verklaringen en misschien zelfs wel een heuse tegenspraak.
Als de spelers een half jaar nodig hebben om aan de nieuwe bal te wennen, zoals de FIFA suggereert, betekent dat dat het speeltuig aanmerkelijk verschilt van de versie die eerder in gebruik was.
En als Adidas zich aan 'strikte 'FIFA-voorschriften' houdt, zijn de regels die voor de bal gelden blijkbaar aan voortdurende wijziging onderhevig, wat de 'striktheid' van de richtlijnen nogal lijkt te ondermijnen.
Het blijft intussen opmerkelijk hoe weinig er van buiten de zestien meter wordt gescoord tijdens dit toernooi - de meeste schoten van afstand missen het doelkader zelfs volledig.
Ronaldo had vandaag de eerste speler kunnen zijn die scoorde met een afstandsschot in de match tegen Ivoorkust, maar de knal van de irritante, over het paard getilde Portugese ster eindigde op de paal. De ploeg van Ivoorkust maakte intussen een gedisciplineerde indruk, wat duidt op een uitstekende prestatie van de Zweedse coach Eriksson, die het team immers pas enkele maanden onder zijn hoede heeft. In de hectische slotfase hadden de Ivorianen de wedstrijd zelfs kunnen winnen, maar ondanks enkele heikele momenten in de Portugese defensie bleef een doelpunt uit.
De Kameroenese tv was na afloop van het duel opvallend lovend over de ploeg van Drogba en Kalou, aangezien Kameroen en Ivoorkust op voetbalgebied aartsrivalen zijn in de trant van Oranje en de Mannschaft. Dat het toernooi in Afrika wordt gespeeld, lijkt inderdaad de interafrikaanse solidariteit ernstig te bevorderen. Nu maar hopen dat op zijn minst één Afrikaanse ploeg het ver schopt op het WK. Dat zou het Afrikaanse zelfvertrouwen erg bevorderen en dat kan alleen maar goed zijn voor een continent dat het zo zwaar te verduren heeft...

maandag 14 juni 2010

Tembare Leeuwen

Wiens schuld was het dat Kameroen tegen Japan maar geen vuist kon maken? In huize Tsanga, Obala, Kameroen, waren de meningen verdeeld. Iedereen was het er echter over eens dat de in dit geval nogal tembare Leeuwen een bijzonder slechte wedstrijd hadden gespeeld.
Kwam dat doordat coach Paul Le Guen Njitap (Gerimi) buiten de basiself had gelaten?
Nadat hij in de tweede helft in het veld gekomen was ging er van het elftal van Kameroen meer dreiging uit, dat is waar.
Kwam het doordat sterspeler Samuel Eto'o 'mal placé' was door de coach en dientengevolge onvoldoende tot zijn recht kwam? Eto'o's effectieve bijdrage aan de wedstrijd bestond uit één briljante passeerbeweging waarmee hij twee Japanners op het verkeerde been zette, gevolgd door een uitstekende voorzet die helaas niets opleverde.
Of kwam het doordat Paul Le Guen er eenvoudigweg niet in geslaagd is van een verzameling technisch en fysiek bijzonder sterke spelers een eenheid te smeden? Het spel van de Ontembare Leeuwen maakte gedurende de hele wedstrijd een rommelige en ongeorganiseerde indruk, dus misschien was het dat wel.
Samuel Eto'o toonde zich in elk geval verre van vriendelijk tegenover de Kameroenese tegenhanger van Bert Maalderink, de dommevragensteller van de NOS. Op de vraag wat de équipe moest veranderen om in de volgende wedstrijden beter voor de dag te komen, antwoordde hij nogal bits: "Als ik dat wist zou ik het in elk geval niet aan jou vertellen!"
Dat leidde tot commentaar in de huiskamer over hoe 'mal élevé' (slecht opgevoed) de Interspeler wel niet was, tussen de heftige discussies door over precies de vraag die Eto'o weigerde te beantwoorden. Intussen drukten de tv-commentatoren van Canal+ de inwoners van Kameroen met de neus op het vermeende feit dat hun nationale elftal sinds het sensationale WK van 1990 al elf wedstrijden op rij niet meer gewonnen heeft in de eindronden van een wereldkampioenschap - een statistsiche vergissing, want in 2002 wonnen 'les Lions' met 1-0 van Saoedi-Arabië. Twee of drie kansen in een hele wedstrijd tegen een toch betrekkelijk zwakke tegenstander als Japan doet voor de rest van dit toernooi echter andermaal het ergste vrezen.
"On va vous gagner", kreeg ik eerder deze week te horen in de studentenwijk van Yaoundé. Een al te optimistische gedachte, zo lijkt het.
Over Oranje raakt men hier intussen niet uitgepraat. De 2-0 zege op de taaie Denen heeft indruk gemaakt. Terecht dacht ik zo, want het elftal van Van Marwijk slechtte de stevig geconstrueerde Deense veste met geduld en beleid, zoals het ware professionals betaamt. Hoe Kameroen van de door Morten Olsen uitstekend gecoachte Scandinaviërs moet winnen, is eigenlijk iedereen een raadsel, maar de commentatoren blijven optimistisch, al lijken mijn huisgenoten de moed al te hebben opgegeven.

Waka waka



Leuk deuntje, hè, dat liedje van Shakira dat verkozen is tot officiële hymne van het WK 2010?
"Waka, waka, time for Africa" is de titel van het nummer, als we Shakira, haar platenmaatschappij Sony en de FIFA mogen geloven. De indruk wordt bovendien gewekt dat het Shakira zelf is die het heeft gecomponeerd.
"Zangalewa", zoals het nummer offcieel heet, is echter niet van de hand van het Colombiaanse buikdanseresje, maar was in de jaren tachtig al een enorme hit in Afrika voor de groep Golden Sounds - zo'n grote hit zelfs dat de groep zich nadien zelf ook Zangalewa is gaan noemen. Zie Youtube:
http://www.youtube.com/watch?v=AmC_YHGweLs
Een van de leden van de groep, Emile Kojidie, die momenteel in de VS woont, kwam erachter dat Shakira zijn hit had gepikt en schakelde een advocaat in. Naar het schijnt is inmiddels een akkoord bereikt over de rechten en mogen de leden van de groep Zangalewa enige compensatie tegemoet zien.
Daarbij kan worden opgemerkt dat ook hun versie van het nummer niet geheel en al origineel is. Golden Sounds was oorspronkelijk een muziekgroep van het Kameroense leger, bestaande uit leden van de presidentiële garde, en "Zangalewa" werd al sinds jaar en dag gebruikt als een lied waarop het prettig marcheren was, niet alleen door het leger, maar ook door de leden van de Kameroenese scoutingorganisatie en door schoolkinderen, die in Kameroen nog op ouderwetse wijze worden gedrild.
De tekst van het oorspronkelijke nummer (het refrein van Shakira's versie) is in de taal Ewondo, waarvan verschillende dialecten worden gesproken in en rondom de hoofstad Yaoundé. De titel is een verbastering van de frase "za anga le wa?", die kan worden vertaald als: "wie heeft je gestuurd?" Het zijn de woorden van een (onder-)officier tegenover een rekruut die zich beklaagt over de discipline en het harde werk waarmee zijn opleiding gepaard gaat. "Je hebt er zelf voor getekend", met andere woorden.
Het is trouwens opvallend dat Shakira klaarblijkelijk al voor de tweede opeenvolgende keer het officiële WK-lied mag zingen. Men zou bijna denken dat die oude geilbaard van een Blatter stiekeme lustgevoelens koestert voor de Zuidamerikaanse pseudoblondine...